Follow Hay.do.am on Twitter Hay.do.am - Facebook   · Բարի գալուստ «Մեր Հայրենիք» · Շաբաթ, 23.09.2017, 21:22

ԳԼԽԱՎՈՐ
ՄԵԴԻԱ
КАРТИННАЯ ГАЛЕРЕЯ
ԿԱՅՔԻ ԲԼՈԳ
ՀԱՅԵՐ
ԼՈՒՐԵՐ
ԿԱՅՔԵՐԻ ԿԱՏԱԼՈԳ
ԿԱՊ ԿԱՅՔԻ ՀԵՏ

Страницы:
"По какой системе ни воспитывать характер, каким бы идеальным подбором образовательных наук ни упражнять ум,искусственный разрыв с родным культурным прошлым неизбежно ведет громадное большинство к духовному вырождению."(Академик Н.Я.Марр)
Արիութի՛ւն:
Միակ ճշմարիտ կրօնը, առանց որի ոչինչ արժեն կրօնները:
 Կեղծ է ամեն մի գրականութիւն, բարոյական, քաղաքական վարդապետութիւն, որ ոյժ եւ արիութիւն չէ ներշնչում իր դաւանողին:
 Դատապարտելի է ամեն մի դպրոց, եկեղեցի, կուսակցութիւն, որը արիադաւան եւ արի չէ դարձնում մարդը որպէս անհատ եւ հաւաքականութիւն:
     Արիութի՛ւն - միակ ճշմարիտ բարոյականը:
     Կորցնելով իրենց արիութիւնը - իմա իրենց դրական բոլոր առաքինութիւնները - ժողովուրդները կորցնում են իրենց գոյութեան բարոյական իրաւունքը: Անարին կորցնում է պատմութիւնից իրեն տրուած մասնաւոր առաքելութիւնը` իրագործելու մարդկային ցեղին օգտակար լինելու կարելիութիւնը: Այդպիսին դառնում է ընդունակ միայն անստեղծագործ եւ անփառունակ կեանքի, կարօտ արտաքին օգնութեան: Նմանը ժամանակի ընթացքում դառնում է միջազգային պարազիտ, մինչդեռ ժողովուրդների կոչումն է լինել միջազգային արժէք եւ ազդակ:
     Այդ տխուր եւ անարգական վիճակից ազգերին հեռու է պահում արիապաշտութիւնը:
1992թ. գարնանային այդ օրն Արցախում պատերազմ էր, իսկ հեռավոր Սանկտ Պետերբուրգում երեկոն իջավ անամպ ու խաղաղ... Սակայն՝ ոչ բոլորի համար եւ ոչ բոլորի հոգում... Ալեզարդ, պաշտոնաթող գեներալ Քրիստափոր Իվանյանն ամեն օրվա պես բազմած հեռուստացույցի առաջ՝ սպասում էր հերթական նորությունների թողարկմանը։ Անկարող էր զսպել ներքին անհագ հետաքրքրությունը Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցող իրադարձությունների հանդեպ։ Հեռուստածրագրի ազդականչից պրկվում էր մարմինը, լարվում էր ծերունու ուշադրությունը։ Հաղորդավարի խոսքը թարմ էր, իսկ տեսակադրերը ծամծմված ու արդեն որերորդ անգամ կրկնվող։ Դիտում էր, լսում, սակայն կարծես չէր ընկալում լրագրողի մեկնաբանությունը, ոչ թե նրա համար, որ ձեռնտու չէր, այլ զուրկ էր հավաստիության տարրերից։ Զգում էր, որ չի ներկայացվում այն, ինչ իրականում տեղի էր ունենում Լեռնային Ղարաբաղում եւ նրա շուրջ։ Դեպքերը մատուցվում էին գլխիվայր, Ղարաբաղի հայերի մասին խոսում էին որպես մի խումբ ծայրահեղականների, մոռացության էին մատնված Սումգայիթում ու Բաքվում տեղի ունեցած ջարդերը, չէր խոսվում հայաթափված Գետաշենի Եւ Հադրութի շրջանի գյուղերի մասին, անտեսվում էր շրջափակման մեջ հայտնված երկրամասի ծանր կացությունը, Ստեփանակերտն անընդհատ ներկայացվում էր «Խանքենդի» օտարածին անվանումով, Եւ այդպես միամիտ հեռուստադիտողին են ներկայացվում ապատեղեկատվությունների հարահոս մի շղթա... Դարաբաղյան խնդրին շատ թե քիչ ծանոթ յուրաքանչյուր պարկեշտ անձնավորության, անչափ դժվար էր համակերպվել իրադարձությունների խեղման, հոծ զանգվածներին ապակողմնորոշելու պետական քաղաքականության հետ։ Ներքին անհանգստությունը վերաճեց անբացատրելի պահանջի՝ տեղում ծանոթանալ դեպքերի իսկությանը... 
Քրիստափոր Իվանովիչր մարտընկերները հիշում են...
Христофор Иванович Иванян родился 20 декабря 1920 года в Тбилиси. Поступил в 1938 году в Тбилисское артиллерийское училище. В связи с советско-финской войной в училище был произведен досрочный выпуск. Но поучаствовать в этой войне не пришлось, а 3 февраля 1940 года Иванян был направлен служить командиром взвода в город Балта в 59-й легко – артиллерийский полк 30-ой Иркутской стрелковой дивизии. Первые шаги самостоятельной работы не были легкими, но уже через полгода взвод стал лучшим. В апреле 1941 последовало новое назначение – командир батареи. Только два месяца мирного времени пришлось командовать батареей. Началась Великая Отечественная война. Война, которая круто все изменила. С первых дней войны в составе своего полка Христофор Иванович оказался на Южном фронте.
В декабре девяносто второго года Аво, находясь в Степанакерте, поздно вечером позвонил в дом моих родственников и попросил меня к телефону.
- Поговорить надо, - сказал он.
- Нет проблем, - ответил я. - Приезжай!
По ереванской телевизионной программе передавали концерт Лусине Закарян. Аво, забыв о «поговорить надо», сел в кресло, пристроив рядом автомат. И тотчас же отключился. Лусине, одетая в пышное платье, пела в церкви. Аво завороженно слушал, временами трогая рукой оружие. Неожиданно погас свет. Мы громко и недовольно загалдели.
Перешли на кухню и при свече сели пить чай...
Շարժումը նոր էր սկսվել։ Երասխի սահմանագծում արդեն սկսվել էին ընդհարումները։ Բազմահազար մարդիկ էին հավաքվել հրապարակում։ Ազատագրական պայքարի ոգին հասել էր իր գագաթնակետին։ Միտինգի ժամանակ հրապակ մտան մի խումբ զինված տղաներ, որոնց մուտքը հրապարակ ընդհանուր խառնաշփոթ առաջացրեց։ Վազգեն Սարգսյանը, որ Երասխում կազմակերպում էր ինքնապաշտպանական ջոկատների գործողությունները, այդ պահին այդտեղ էր։ Նա մոտեցավ զինված տղաներին ու առաջինի հրազենի փողը իր կրծքին դնելով, ընդհանուր աղմուկ-աղաղակի մեջ քայլեց, ավելի շուտ հրեց դեպի դուրս։ Ներկաները, որոնք սկզբում աղմուկ-աղաղակ էին բարձրացրել` մի պահ քարացան ու ինքնաբերաբար ճանապարհ բացեցին։ Երբ արդեն հետ-հետ քայլելով նրանք դուրս էին եկել հրապարակից Վազգեն Սարգսյանը կրծքից հեռացնելով հրազենի փողը, այն ուղղեց դեպի սահմանները։ Այդ վեհանձնությունից, համարձակությունից զարմացել, հիացել էր ժողովուրդը, որ դեռ չէր ճանաչում նրան ու մեկ մեկու հարցնում էին.
- Ո՞վ էր այդ երիտասարդը։
ճանաչողներն արդեն հպարտորեն էին տալիս նրա անունը։ Հետո ժողովուրդը սիրեց այդ անունը, կարոտով Սպարապետ կոչեց, եւ իր անվանն ու կոչմանը հավատարիմ նա բազմաթիվ արժանահիշատակ գործեր կատարեց։ Ու հիմա ամեն անգամ Սպարապետի ապրած կյանքին հետադարձ հայացք նետելով, թվում է, թե ժողովրդի վստահության ու սիրո հիմքը դրվեց հենց այդ օրը Ազատության հրապարակում, որտեղ, բեմահարթակին կանգնած, շատերից առանձնացավ նա ու մերձավորի հրազենի փողը ուղեց դեպի սահմանները...
Ավոն ընդհանրապես խմիչքի հետ սեր չուներ և չէր սիրում, երբ զինվորներն էին այն չարաշահում։
- Էլի խմո՞ւմ եք, – մոտենալով հավաքված զինվորներին՝ հարցնում է Ավոն։
- Դե, հրամանատար ջան, Ղարաբաղի թթի օղին աշխարհին է հայտնի։ Ամեն հաց ուտելուց մի բաժակ պետք է խմի ղարաբաղցին։ Միշտ էդպես է եղել. մեր պապերն էլ, պապերի պապերն էլ, երբ սեղան են նստել, թթի օղին անպակաս է եղել։
- Մեր պապերն էլ, պապերի պապերն էլ ժամանակից շուտ են խմել։ Ես անգամ պետք է խմենք վերջում ազգովի, ես ել ձեզ հետ միասին, - ասումն է Ավոն:

ԼՍԵԼ ԵՄ ԱՎՈՆ ԳՆԱՑԵԼ է

Ղարաբաղում այդ օրերին ամեն կաթիլ վառելանյութը պետք Է ծառայեր միայն ռազմական նպատակների։ Ավոն այն վերահսկում Էր խստորեն։ Մի անգամ մթնշաղին հայ մամիկը, լսելով, որ Ավոն ինչ — որ տեղ Է գնացել,լամպը ձեռքին մոտենում Է զորանոցին ու դիմում հերթապահ զինվորին.
 - Որդիս, լսել եմ Ավոն տեղ Է գնացել, մի բաժակ սալյարկա տվեք` լամպը Էսօր վառենք, որդիս դիրքերից տուն Է եկել... 
  • Դեպքեր նշանավոր մարդկանց կյանքից
  • Սրամտում է ժողովուրդը
  • Ծիծաղելաշարժ պատմություններ վարորդների և առեվտրականների մասին
  • Կատակում են բժիշկներն ու նրանց հետ առնչվող մարդիկ
  • Հարբեցողը  ծիծաղի զոհ
  • Ամենա ծիծաղելի
Ռափայել Պատկանյան
 

Ազգային հերոսներ [6]
Երաժշտություն [1]
Գրականություն [3]
Գիտություն [1]





Շուշի, Քարին տակ





Дата основания сайта
29.11.2004
· Main · Media · Armenians · Photoalbum · Lyrics · Art Gallery · Blog · News · Links · Contact ·

Газета Армянская Церковь | Armenian Church Newspaper | ???????????? ???????Армянский форум